Alışmak.

 İlk zamanlardaki gibi değil alışıyor insan.Duyguların yavaşlıyor,eskisi kadar sinirlenemiyorsun.Lanet okuman da azalıyor yavaş yavaş.Bütün direncin kırılıyor ve alışıyorsun.Elinden birşey gelmediğine ikna ediyor zaman seni.Kendini kandırmaya başlıyorsun.İlk sen inanıyorsun yalanlarına ve oturuyor herşey.Bir iç geçmesi oluyor derin derin iki nefes aldıktan sonra konuyu değiştirmeye çalışıyorsun kafanda.Zamanla onu da hallediyorsun ve sonuç olarak.İnsan yeniden diriliyor.O umutlarını tüketiyor,yeni umutlarla buluyor kendine ama herşey zamanla.Zamana bıraktık ilerliyoruz.Tabi bu süreçte hemen ayağa kalkmanı bekleyenler oluyor ya da senden daha kötü durumda olanları düşünmeni tavsiye edenler oluyor.Yardım ya da hayır kurumu sanıyorlar beni.Kötümser olduğum doğrudur.Ama inanın elimde çok sebebim var :) Hayatımda rayına oturmuş hiçbirşey yok.Hala ailemle yaşıyorum.Pek de iyi anlaşamıyoruz.Aslında ortada anlaşacak birşeyimiz yok ve bir çabamız da yok.Haddinden fazla çalıştığım bir işim var ki akşamları birşey yapacak halim kalmıyor zaten içimde öyle bir istekte yok.Maddi durum deseniz borcum var ödenir sıkıntı yok ama onun dışında kendime ait hiçbirşeyim yok.Aşk konusu zaten imkansızların ötesinde.Sonuç olarak kendi şartlarımın en dibindeyim.Askerdeyken çoğu zamanım daha iyiydi diyebilirim.Ama düzeliyor.Zamanla diyorum ya alışıyorsun.Yoksa neden o kadar insan hala dünyayı yakmıyor anlam veremezdim.