Yeni başlangıçlar ve aynı sonları

 Galiba yeni bir sona yaklaştım. Yazmak için yaşamam lazım derken bunu kastetmemiştim. Çiçeklerden uzak duracağım. Denizden uzak olacağım. Yine ailemden uzak olacağım. Yine İstanbul'dan uzak kalacağım. Kalmam gerek. Artık tamamen böyle olması gerektiğine inanıyorum. 4 seçeneğim var. Avrupa, Afrika, Azerbaycan, Makedonya. Neyse seçim için daha zamanım var. Zamanı gelince kalacak mıyım ? Gidecek miyim ? Hep birlikte göreceğiz. Şaka şaka sadece ben bileceğim.

21.12.2018

Çanakkale

Gece ve Rüzgar

 Gece ve rüzgar..

 Korkmak ve beklemek..

 Susmak ve izlemek..

 Gecenin sesiydi rüzgar,

 Aslında susuyordu..

 İzliyordu zamanın akışını,

 Ve bekliyordu..

 Bütün kaybettiklerimizi..

 İstemeden kaybettiklerimizi..

 Tutsak edilen, ağlamaklı umutlarımızı..

 Çeviremeyiz artık hayatı tersine,

 Çünkü gece rüzgarı soğuk eser.

 Biliyorum sen sevmezsin soğuğu..

 O kadar ısıtamam hayatı..

 Gelme artık..

 Her şeyinle git..

 Bu kadarını bağışla bana..




Cevatpaşa/ Çanakkale  15.11.2018

Hala unutamadıklarımız var.

 Aradan ne kadar zaman geçse bile bütün yaşananlar ara kesitler halinde geliyor aklıma. Bunca zaman silinmesi gerekmiyor muydu ?
Hatıralarımız...

 Ne kadar iyi hatıralarımız vardı oysa ki seninle...

 Ne kadar iyilerdi ama nasıl birer hançere döndüler bilemezsin...

 Nereden bilebilirsin ki hiç aklına gelmediler belki...

 Neyin insanı ne kadar üzebileceğini bilemezsin ki...

 Ne kadar kalbini çarpıtsa da, ne kadar mutlu etse de ..

 Nasıl bir hançer oldular bilenemez ki.

 Hatıralarımız.. Biz biz eden o güzel zamanlarımız..

 Nasıl bir kabusa döndüler..

 Hayatta yaşadığın ve en mutlu olduğun anlar

 Nasıl bu kadar vefasız olabildiler ve seni arkandan vurabildiler...

 Ya sen bir zamanlar gözlerinin içine baktığın,

 Ellerini tutmaktan terlettiğin,

 Saçlarını okşamasına bayıldığın adama,

 Nasıl böyle bir nefret yarattın.

 Her şeyi bir anda silip nasıl içine attın ve gittin.

 İçine de atmadın savurdun kül gibi dağıtıp gittin.

 Hep geri dönersin sandım.

 Denedim. Tuttuğum her elin seni hatırlatmamasını denedim.

 Baktığım her yüzün sana benzememesini denedim.

 Her omzuma yaslanan başın beni sana yollamamasını denedim.

 Dört yıl olacak sadece bir mesaj bekledim belki de senden.

 Her şeyimi geri de bırakmama neden olacak bir mesaj.

 Gelmeyecek biliyorum ama hiç değilse denemekten vazgeçtim.






 6.11.2018

 Cevatpaşa/Çanakkale

Yalnızlığın sesi

Korkma, ben giderim. Buna gerçekten değecekse giderim.Doğrusu bu bende biliyorum. Sadece tereddütüm vardı vaktinde. Emin olmak için bekliyorum. Eşyalarım hazır, kolilenmiş binlerce hatıra. Gazete kağıtlarına sarılmış yaşanmışlıklar. Bavullara doldurulmuş onca ıvır cıvır. Gittiğim yerden de kaçmak zorundayım. Sonu nereye varacak bilmiyorum ama bir evim olmadı. Kapının arkasından birilerini bekleyecek bir evim hiç olmadı. Gelen olacağını sanmadığımdan olmadı belki de korkum bu. Gelecek de kimsem yok. Kimseyle o kadar samimi olmadım. Kimseye kendimi ansızın gelecek kadar sevdirmedim. Yalnızlık bu olsa gerek. Ne ailen, ne akrabaların, ne de arkadaşların. Hiç biri senin değil sandıkları kadar.


14.05.2015

 Sarıyer

Oysa hep sanmıştık gidenleri bizden. Ne tanıdık simalardı birer birer unutuldular. Hatırlamak istemediklerine döndüler. Unutuldular mı ? Hala izleri duruyor. Keşke unutabilseydik. Başarabilseydik keşke. Öyle ansızın birden düşüveremeseler aklımıza.

12.02.2018

Sarıyer