Bir labirentin tıkandığı yerde,
Yalnızlık bir nota,
Hep aynı ezgi kulaklarımda.
Bahçeler düşlüyorum..
Uçsuz bucaksız okyanuslar...
Aslında her şeyin birbirine benzediği bir karmaşa düzeni.
Başkalarından ayırt edilememekten ziyade
Başkalarını birbirine benzetmek..
Ne kadar da amaçsız bir ütopya.
Kaybolmuş sihri hayatın..
Aynı acılar,aynı kahırlar..
Yine aynı yalnızlıklar..
Artık bunlardan gocunmuyorum.
Sadece sıkılıyorum.
Geleceksen bir teceddütle gel.
Öncekilerle müşabih olma.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder