Kabul etmek zorunda hissediyor insan bir müddet sonra. Başka çaren yokmuş gibi. İçime sinmedi hiçbir zaman ama düşün düşün bir çıkar yol bulamadım. Birbirimize alıştık sadece alıştık. Denemem lazımdı. Bu çabalayışların sonunda çıkarım sandım. Ama göremedim gittikçe dibe battığımı. Gitmek istiyorum ama prangaların var ayaklarımda. Korkuyorum eskiden olsa bir sabah bakmışsın yokum hayatında ama gidemiyorum. Eskisi kadar genç değilim sanırım. Hep bir heves geliyor peşinden gidiyorum duman gibi kayboluyor. Aslında ben kayboluyorum bu kadar hazır değilken. Sen olmayınca ne olacak bilmiyorum. Ama ben olmayınca sen mutlu olacaksın gibi geliyor. Ben prangayım senin ayaklarına. Uç artık kelebek git yanımdan ben bu kadar beceremiyorken. Ben önümü bile göremiyorum. Lütfen sen git. Çünkü sen hakediyorsun.
15.11.2016 Aydın
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder